แนะนำหนังสือน่าอ่าน เรื่องน่าอ่าน ท่องเที่ยว สไตล์ น่าอ่าน ดอทคอม

สอนให้ระวังคนปากหวาน

เจ้าของตาลรักหวานขึ้นปีนต้น
ระวังตนตีนมือระมัดมั่น
เหมือนคบคนปากหวานรำคาญครับ
ถ้าพลั้งพลันเจ็บอกเหมือนตกตาล
 

(จาก นิราศพระบาท)

สอนให้ระวังคนพาล

ถึงบางเดื่อ โอ้มะเดื่อเหลือประหลาด
บังเกิดชาติแมลงหวี่มีในไส้
เหมือนคนพาล หวานนอกย่อมขมใน
อุปไมยเหมือนมะเดื่อเหลือระอา

(จาก นิราศภูเขาทอง)

สอนให้เข้าใจเรื่องเวรกรรม

อย่าโกรธขึ้งหึงสาพยาบาท
นึกว่าชาติก่อนกรรมทำไฉน
เหมือนดุจวงกงเกวียนเวียนไป
อย่าโทษใครนี่เพราะกรรมจึงจำเป็น
(พระสุนทรโวหาร)

สอนให้เคารพสามีเหมือนพ่อ
เจ้าโฉมงามทรามวัยของแม่เอ๋ย
อย่าลืมเลยจงจำคำแม่สอน
ภัสดาอุปมาเหมือนบิดร
จนโอนอ่อนฝากองค์พระทรงฤทธิ์
(โคบุตร)

สอนให้เป็นหญิงดี
สตรีย่อมมีมารยาท
จะทำการก็สะอาดไม่ผลีผลาม
สิ่งใดดีที่ไหนสนใจจำ
ปากคำไม่กระเดื่องให้เคืองใจ
(โอวาทกษัตรี ของสุนทรภู่)

สอนให้ดูแลการกิน การนอนให้สามี
การกิน การนอนนั้นเป็นการใหญ่
ระวังระไวอย่าได้ทำเมินเฉย
ของหวานคาวเป็นการของทรามเชย
อย่าละเลยไว้ใจให้ใครทำ
(สุภาษิตสอนหญิงของสุนทรภู่)

ภริยาดีมี 4 อย่าง (คำกลอนของสุนทรภู่)
1.    หญิงเหล่าหนึ่งเรียกว่า มาตาภิยา
เสน่หาในสามีไม่เหือดหาย
ปฏิบัติเช้าเย็นไม่เว้นวาย
มิได้หน่ายในการบำรุงบำเรอ
2.   ภคินี ภริยานั้นพวกหนึ่ง
เร่งรำพึงคิดร่ำที่คำสอน
รักสามีเหมือนพี่ร่วมมารดร
โอนอ่อนคำนับน้อมย่อมยำเกรง
3.    ทาสี ภรรยาพวกหนึ่งเล่า
ท่านชักเอามาเปรียบเทียบเหมาะเหม็ง
รักสามีเหมือนนายเงินของตัวเอง
ต้องยำเกรงเช้าเย็นนิรันดร์
4.    สหายยิกา  ภริยาคำรบสี่
รักสามีดังสหายผ่อนผายผัน
สงวนอารมณ์มิได้ข่มขี่กัน
สู้อดกลั้นทุกสิ่งจริงจริงเจียว

สอนให้หญิงทำดี
หญิงดีจงมีจิตคิดอดสู
พิเคราะห์ดูคำสอนไม่เสกสรร
ถ้าทำดี จะดีขึ้นทุกคืนวัน
ถ้าทำชั่ว ชั่วนั้นจะพูนมา
(ของสุนทรภู่)

สอนว่าอย่าด่าลูก
จะด่าทอล้อเลียนลูกหญิงชาย
จงดูซ้ายดูขวาข้างหน้าหลัง
อย่าแปร๋แปร้นแล่นไล่ใช้เสียงดัง
ดูน่าชังสามานย์ประจานตัว

(คำกลอนสอนหญิงของสุนทรภู่)

สอนให้หญิงรักนวลสงวนตัว
โฉมแม่ฝากน่านน้ำ                      อรรณพ แลฤา
เยียวนาคเชยชมอก                         พี่ไหม้
โฉมแม่รำพึงจบ                             ไตรโลกย์
โฉมแม่ใครสงวนไว้                       เท่าเจ้าสงวนเอง

(กำสรวลศรีปราชญ์)

สอนว่าอย่าปากบอน
ชุมนักผักตบซ้อน                           บอนแซง
บอนสุพรรณหั่นแกง                      อร่อยแท้
บอนบางกอกดอกแสลง                 เหลือแหล่ แม่เอย
บอนปากยากจะแก้                         ไป่สิ้นลิ้นบอน

(จาก นิราศสุพรรณ)

สอนให้ระวังความรัก
จะหักอื่นขืนหักก็จะได้
หักอาลัยนี้ไม่หลุดสุดจะหัก
สารพัดตัดขาดประหลาดนัก
แต่ตัดรักนี้ไม่ขาดประหลาดใจ

(จาก นิราศอิเหนา)

สอนให้มีจิตใจดีงาม
เห็นขนุนหนามหนา ไม่น่ากิน
แต่รสกลิ่นภายในชอบใจคน
เหมือนรูปชั่วใจดีเจ้าพี่เอ๋ย
ไม่เลือกเลยสุดแท้แต่กุศล
ที่รูปดีใจชั่วตัวซุกซน
ไม่เป็นผลคบยากลำบากใจ
จะพูดจาว่าไรให้พิจารณา                          ว่าขานอย่าให้ช้ำระส่ำระสาย
เขาจะค่อนนินทาให้ได้อาย                            ว่าหญิงร้ายวาจาไม่น่าฟัง

แต่นารีขี้ปดตอหลดหลอก
ให้ออกดอกทุกวี่วันที่มั่นหมาย
ทั้งลิ้นน้องสองลิ้นเพราะหมิ่นชาย
เป็นแม่หม้ายเท้งเต้งวังเวงใจ

ถึงบางขวางปางก่อนว่ามอญขวาง
เดี๋ยวนี้นางไทยลาวสาวสลอน
ทำยศอย่างขวางแขนแสนจะงอน
ถึงนางมอญก็ไม่ขวางอย่างนางไทย

รักนักมักหน่าย มักหายรัก
ถ้าคิดนักมักงงมักหลงไหล...
ถึงคับที่มีผู้ว่าอยู่ได้
แต่คับใจอยู่ยากลำบากเหลือ

อันทุกข์โศกโรคภัยในมนุษย์
ไม่รู้สุดสิ้นลงที่ตรงไหน
เหมือนกงเกวียนนำเกวียนเวียนระไว
จงหักใจเสียเถิดเจ้าเยาวมาลย์

เมื่อใครเห็นหน้าหากระจก
จะช่วยยกเงาส่องให้ผ่องศรี
อนึ่งนั้นตัณหาตาไม่มี
ไม่เห็นที่ทางสวรรค์เป็นสันดาน